طعم بيادماندنی


عشق در خفا

داشتم یک برنامه د رmbc4 می دیدم راجع به عروسی ها و تقاضای ازدواج های جالب و دیدنی.حالا اینکه از چشمم یک بند اشک سرازیر بود و انقدر از ابراز عشق های جور واجور احساساتی شده بودم به کنار.( عکس العمل های عاطفی ام خرابه.یا همون : اشکم دم مشکمه!)

فکر میکردم که چرا در فرهنگ ما عشق و تجسم بیرونی آن اینقدر ضعیفه.مگه همه عاشق نمیشن؟ پس چرا باید عشقمون را خصوصی کنیم؟ اصلا چرا بو سیدن زن و مرد عاشق باید در خفا باشه؟ توی چند تا مهمونی می بینیم که زن و شوهری همدیگر را ببو سن؟ چند بار تا حالا دیدیم که نامزدها یا عشاق در یک مهمونی خانوادگی همدیگر را ببو سن؟ مگه یواشکی این کار را نمیکنند؟ پس چرا در جلوی جمع بده؟ مگه نوازش و بو سه بالاترین نشان عشق نیست.در فرهنگ دیگری  2 تا عاشق همدیگر را می بو سند و بقیه دست می زنند.در فرهنگ ما همون دو تا همدیگر را می بو سند جایی که هیچ کس آنها را نبینه!

 

 


مانا