طعم بيادماندنی


بهتر وبهترين

در جواب دوست بسیار عزیزی که دلش می خواد فرزندشو کمال گرا بار بیاره:

میل به کمال در همه ما وجود داره . شاید میزانش متفاوت باشه.تحقیقی نشون میده از هر 100 نفر تنها 2نفر به کمالشون رسیده اند.میل به کمال در" مقایسه" به دست نمیاد.هر انسان موجود منحصر به فردی است با استعداد ها و علایق خاص خودش.و تنها وقتی می تونه احساس خوبی داشته باشه که انتخاب راهش توسط خودش صورت بگیره و ما به عنوان مادر و پدر فقط حامی و مواظب او باشیم.

پدر  و مادر میتونن کمک کنن که فرزندشون هر روز" کمی" بهتر از دیروز باشه و این بهتر شدن هر جند آهسته و به تدربج پیش میره ولی وقتی پیوستگیشو حفظ کنه به نتیجه دلخواه میرسه.

کودک باید هر روز کمی رکورد "خودشو" بشکنه و چون در این راه هزینه ای نکرده سلامت روانی اش در خطر نیست.انسانیکه از کودکی مقایسه شده مجبوره برای رسدن به "بهترین "شدن رکورد دیگران را بشکنه و در این راه سلامت روانی اش هزینه میشه و هر چند ممکنه در این راه برنده بشه ولی به خوشبختی نمیرسه.چرا که جوشبختی واقعی در چهارچوب سلامت روانی به دست میاد.

انسان کمال پرست یا پرفکشنیست دوست داره "بهترین "کارها را در مقایسه با دیگران انجام بده  و چون به هر حال انسان نمی تونه در همه کارها بهترین باشه دچار سرخوردگی میشه و یا حسادت و کینه توزی و خشم و عصبانیت چاشنی زندگیش می شود. در صورتیکه فرد کمال گرا به دنبال تکمیل "خودش"است وملاک عملش دیروز خود است و چون در این راه قدمی بلند تر از حد و توانش بر نمیداره در زندگی برنده واقعی است و موفقیت و خوشبختی ازآن اوست.

پ . ن :مطلب فوق برداشتی آزاد از سخنان دکتر هولاکویی می باشد.

 


مانا