طعم بيادماندنی


هنر به روش نسل های - تک

خیلی لجم می گیره از مادرانی که مدام غر بازی های کامپیوتری بچه ها را می زنند. یا اون دسته روانشناسایی که توی کلاس هاشون مدام یاد آوری میکنند که بازی های کامپیوتری هوش خلاقیت بچه ها را می خشکانند. البته خود من اصلا اهل این گیم ها نبوده و نیستم ولی باور دارم که زمان می تونه نسل های متفاوتی بار بیاره و ما نمی تونیم از بچه های یک نسل بخواهیم که طبق معیارهای ما رفتار کنند.

زمانی که دانشجو بودم برنامه " اتو کد" تازه باب شده بود. بیشتر استادهای ما و حتی خیلی از معمارهای معروف اون زمان کاملا بر ضد کار با کامپیوتر بودند.اونها اصرار داشتند که معمار خوب کسی است که دستش قویه( یعنی خوب طراحی می کنه) و کار با کامپیوتر را کاری بی روح و مخصوص معماران سطح پایین می دانستند!!

بعضی هاشون حتی از این هم فراتر رفته و خودشون را نسل خلاق می دانستند چرا که در زمان اونها تلویزیون نبوده تا قدرت تخیل شون را ضعیف کنه!( الان می دونیم که بچه های نسل تلویزیون نیمکره سمت راست مغزشان قوی تر و بطور کلی خلاق تر از نسل قبل از خودشان هستند!!)

از همه این حرف ها بگذریم ، الان پروژه معماری بدون کامپیوتر یعنی هیچ!! کارایی نرم افزارهای تقشه کشی به گونه ای شده که امکان نداره دست بتواند با آن رقابت داشته باشه. و اصلا امکان نداره پروژه موفقی بدون کامپیوتر ترسیم بشه. دلم می خواهد بدانم اون استادان گرامی مخالف کامپیوتر چگونه حرف هاشون را عوض کرده اند!!

چند روز پیش برنامه ای می دیدم از یک نقاش معروف فرانسوی، که در نمایشگاه تازه اش تمام نقاشی ها بر روی آی فون و آی پد و با انگشتانش کشیده شده بود.( که البته کیف مبسوطی کردم!)

در آن حال مجسم میکردم قیافه نقاش های متعصب سنتی پسند را که در حال انتقاد از این نوع نقاشی اند و باز مجسم می کردم نقاشی های نسل آینده را که چقدر متفاوت از گذشته و اکنون ، و بدون قلم و رنگ و آبرنگ و مداد ، و فقط بر روی صفحات دیجیتالی کشیده می شود.( و چقدر مشتاقم برای دیدن نسل جدید هنر های های - تک)

و در اینجا فقط می خواهم نظرم را بگویم...که اجازه بدیم بچه های این نسل ، به روش خودشون از تکنولوژی استفاده کنند.و مطمئن باشیم که باهوش تر و خلاق تر از نسل ما خواهند بود...


مانا