طعم بيادماندنی


خود دوستی و حرمت نفس

خانم شین عزیز سوالی درمورد- دوست داشتن خود -از من کرده بود که ترجیح دادم دوباره بحث حرمت نفس دکتر هولاکویی را در اینجا نقل کنم:

 

آمارها نشان می دهد بچه ها در پایان 3 سالگی در مورد خود به این نتیجه می رسند که"من خوب نیستم".بین 1 تا 3 سالگی که مرحله شک و تردید نام دارد کودک 5 مشخصه دارد:

 

1-     نادان است و میداند که نادان است.

 

2- ناتوان است و میداند که ناتوان است و در ضمن خبر از انتظارات والدین از خود داردولی نمی داند که با این ناتوانی چگونه آنها را برآورده سازد و در نتیجه در مورد خود به احساس بد میرسد و به علت رفتار نامناسب خود را مستحق تنبیه می داند و حتی کار بد خود را تکرار میکند تا شما هم بدانید که او ناتوان است و او را تنبیه کنید

2-     نیازمند است  و در روز بیش از 1000 نیاز از اطرافیان دارد.

3-     اشتباه کار است .به علت اینکه حجم اطلاعاتی که از محیط اطراف میگیرد بیش از توان تحلیل اوست برخی را می پذیرد و برخی در خاطرش نمی ماند بنابر این با وجود تکرار والدین مسایل را فراموش میکند که باعث ناراحتی خود و والدینش میشود.

4-     دچار خیال و فکر بد و یا تخیلات میشود و مرز بین رویا و واقعیت را تشخیص نمی دهد

با این تفاصیل روزی صد ها بار به ذهنش میاید که من پسر خوبی نیستم و دوست داشتنی و خواستنی نیستم.زیرا آنها رفتار را با هویت یکی میدانند. در نتیجه باهر کار بد و یا اشتباهی فکر میکنند که انسان بدی هستند.(تعریف و تمجید والدین از کودک نقش کمی در ذهن او ایفا میکنند.)

 

حال نقش والدین در این میان بسیار مهم است.پدر و مادر آگاه در این دوران باید به بچه نشان بدهند که آنها هم بی عیب نیستند و گاهی اشتباه می کنند.برای همین توصیه میشود که مادر و پدر در دوران 1 تا 3 سالگی روزی یک بار به کودک این پیام را بدهند که من نمی دانم، من نمیفهمم و یا من اشتباه کردم و هفته ای یک بار نیز از کودک به خاطر اشتباه خود عذر خواهی کنند.

 

و سپس از 3 سالگی تا 18 سالگی روزی 50 بار به موقع این پیام را به فرزند خود بدهند که تو دختر و یا پسر خوبی هستی.تنها در این صورت است که فرزند 18 ساله شما در مورد خود احساس خوبی دارد و در واقع حرمت نفس بالایی پیدا میکند.

 

در ضمن از یکی دیگر از روش های تقویت حرمت نفس در دوران 1 تا 3 سالگی این است که کودک آزادی عمل داشته باشد و تصمیمات مربوط به خودش را تا حد امکان خود بگیرد و مادر و پدر مدام این پیام را به او ندهند که تو نمی دانی و یا اشتباه فکر میکنی.مثال های گوناگونی در این زمینه می توان زد مانند وقت عذاخوردن و یا وقت خواب و یا انتخاب لباس مناسب با توجه به فصل گرما و سرما که به علت طولانی شدن بحث از آنها میگذرم.

 

در هر صورت اساس حرمت نفس در این سنین پایه ریزی میشودو برای بچه 3 ساله ای که به این نتیجه رسیده که من خوب نیستم اگر آسیب به مقدار کم باشد پدر و مادر می توانند در سالهای بعد این تفکر را از کودک دور کنند و بچه به حرمت نفس برسد.

 

اساس حرمت نفس:

 

1- فرد خود را از دیگران متفاوت میداند

 

2- اعتقاد به اینکه انسانها با هم برابرند.همه انسانها خوبند و هیچ کس بهتر و بالاتر نیست

 

3-در وجود من هیچ شرم و خجالتی نیست و در هنگام نادانی ، شکست و یا نیازمندی خجالت نمی کشم

 

 

برای رسیدن به این راه باید

 

1-     به درک خود برسیم و درون خود کند و کاو کنیم(خودیابی)

 

2-     خود را بشناسیم و به علل و عوامل رفتار و حالات خود آگاهی داشته باشیم(خود شناسی)

3-     از خود شناسی به خود دوستی میرسیم

             انسان خود دوست:

1-     همه کارهای خوب دنیا را برای خودش میخواهد

 

2-     از همه کارهای بد دوری میکند

3-     همه کارها را به هزینه و مسوولیت خود انجام میدهد و پیامدش را می پذیرد

4-     به حق دیگران تجاوز نمی کند

(خوددوستی با خود خواهی کاملا متفاوت  و یا حتی عکس یکدیگر هستند.)

 

   4-خودپزیری:درهر جایی که هستم به خودم افتخار میکنم و سعی میکنم که هر روز کمی بهتر از روز قبل باشم

 

که اساس این باورها همان حرمت نفسی است که در سنین 1 تا 3 سالگی پایه گذاری میشود.

 


مانا